Major spoilers als je Solaris of The Invincible nog niet hebt gelezen.
Op mijn Steam wishlist stond een game van een boek. Ik las het boek lang geleden, en herlas het tegelijk met het spelen van de game, min of meer. Spelen is het niet echt, het is een walking simulator, geen genre dat me direct aanspreekt.
De game stond op mijn wishlist, omdat deze gebaseerd was op een boek een van mijn favoriete SF-schrijvers, Stanisław Lem. Zijn bekendste werk, Solaris, is verfilmd in 2002 in een versie met George Clooney, en kent daarmee een wat groter publiek, denk ik. Mijn tip is de versie uit 1972 te kijken, van regisseur Andrei Tarkovsky, want die is veel beter. Helaas is klassiekers kijken in het huidige dramatische streaminglandschap vrijwel altijd gedoe, je ontkomt niet aan kopen.
De boeken van Lem zijn favoriet, omdat ze het tegendeel zijn van bijvoorbeeld Star Trek in een opzicht, buitenaards leven is nooit "mensen in rubberen pakken", maar volledig onbegrijpelijk. Ik vind dat een interessant gegeven, en het lijkt mij stukken waarschijnlijker.
Solaris beschrijft een planeetomvattende oceaan als levensvorm die niet vijandig, maar onverschillig voor menselijke aanwezigheid is. Of zoals in dit boek, waar het leven op Regis III waarschijnlijk geëvolueerde machines zijn (in het boek lekker klassiek automata genoemd).
Het ontstaan van de wolk zou ongeveer zo gegaan zijn. Een beschaving bezocht Regis III lang voor de mensheid kwam. De bezoekers stierven uit, maar hun zelfreproducerende en zelfherstellende robots bleven achter. Door natuurlijke selectie, weinig beschikbare grondstoffen en een veranderlijk klimaat bleken kleine eenheden succesvoller, en dat ging verder tot er niets anders overbleef dan kleine, driehoekige kristallen. Smartdust met een vorm van zwermintelligentie. Die samen, als zwerm, kracht kunnen uitoefenen en reageren op dingen in de buitenwereld. Zoals meerdere personen van de "The Invincible" tot hun spijt ondervinden.
Ik vind het prikkelend, zo'n beschrijving van een buitenaardse beschaving of leven. Het totaal onkenbare. In Solaris nog meer dan in dit boek, waar mensen niet meer zijn dan een verstoring, een bacterie, en waar het doel van de oceaan totaal onduidelijk blijft. Lees dat boek, want Lem werkt het hele concept met veel meer detail & diepgang uit.
De titel van het boek is ironisch. Het ruimteschip waarmee mensen op Regis III landen heet de "The Invincible", maar er is duidelijk geen overwinning op het leven op deze planeet. Leven moet hier eigenlijk tussen aanhalingstekens, want het leven lijkt hier meer op een onweersbui of een zandstorm, een systeem zonder bewustzijn, moraal of bedoeling.
Dan die game. Niet mijn favoriete genre dus, maar was het toch de tijd waard? Ik vond van wel. Het verhaal van de game loopt door het boek heen. In de game speel je als een lid van een concurrerend bedrijf of factie, die ook onderzoek doet op Regis III. Je loopt (min of meer) door achtergelaten decor uit het boek. De beelden van de game, samen met het boek, ik kwam er goed door in de sfeer van het verhaal. Ik kocht de game voor weinig, en het was die paar uur zeker vermakelijk.
Leuk detail en linkje met Den Haag, de resten van een metalen stad die de bezoekers vinden op Regis III, lijken wel wat op een werk van een favoriete beeldenmaker, "Balk zonder einde" van André van Lier, te vinden in Den Haag Escamp :)
